เรื่องเล่า

5 รายการวาไรตี้โชว์ในตำนานที่คิดถึง 1.เกมส์ซ่าท้ากึ๋น รายการวาไรตี้เกมส์โชว์สัญชาติญี่ปุ่น เป็นรายการที่เปิดโอกาสให้ทุกคนทำโชว์การแสดงความคิดสร้างสรรค์ ล้อเลียน เลียนแบบสัตว์ สิ่งของ หรือธรรมชาติต่างๆ มีการแข่งขันตั้งแต่แบบเดี่ยวไปจนเป็นหมู่คณะ ในการแข่งขันนี้ไม่จำกัดเพศและอายุ ความสนุกคือเราได้นั่งลุ้นในความครีเอทีฟของแต่ละโชว์ ฟิวคล้าย Got Talent แต่มันจะมีกลิ่นอายความเป็นญี่ปุ่นโดยเฉพาะแบบที่เ.. ดูเพิ่ม

เสียงหมาหอนรับกันเป็นทอดๆ ดังมาตามลมหนาวที่ผิดแผกไปจากอากาศปกติของเดือนเมษายน 'กวิน' ยืนอยู่หน้าเรือนปั้นหยาเก่าคร่ำคร่าริมน้ำในจังหวัดแพร่ มรดกชิ้นสุดท้ายที่เขาได้รับจากคุณย่าผู้ล่วงลับ ทันทีที่เท้าก้าวข้ามธรณีประตู กลิ่นธูปหอมเย็นชวนขนลุกก็พุ่งเข้าปะทะจมูก ทั้งที่บ้านหลังนี้ถูกปิดตายมานานกว่าสิบปี “อย่าเปิดประตูห้องใต้บันไดเด็ดขาด” นั่นคือคำสั่งเสียสุดท้ายที่คุณย่ากำชับไว้ด้วยน้ำเสี.. ดูเพิ่ม

สวัสดียามดึกครับพี่น้องทุกท่าน กลับมาพบกับผมอีกครั้งในพื้นที่แห่งความเร้นลับ เรื่องที่ผมจะนำมาถ่ายทอดในวันนี้ไม่ใช่เรื่องแต่งเพื่อความสนุก แต่มันคือตำนานมืดที่ถูกปิดตายจากหมู่บ้านแห่งหนึ่งในแถบภาคเหนือ เป็นเรื่องราวที่คนในพื้นที่รู้ดีว่าหากไม่จำเป็น... อย่าก้าวเท้าเข้าไปในเขต "บ้านไม้เรือนเก่า" หลังนั้นเด็ดขาด โดยเฉพาะใน คืนที่ฝนตก พรำอย่างต่อเนื่องเช่นนี้ เรื่องนี้เกิดขึ้นกับ "อาร์ต" (นามสมมติ) ช.. ดูเพิ่ม

สวัสดีครับ กลับมาพบกับผมอีกครั้งในพื้นที่ที่เส้นกั้นระหว่างความจริงและความฝันพร่าเลือนที่สุด คุณเคยสงสัยไหมว่า... ทำไมบางสถานที่ที่เราไม่เคยไปในชีวิตจริง กลับปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่าในยามที่เราหลับตาลง? และจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าวันหนึ่ง "สถานที่ในฝัน" นั้น ดึงคุณให้เข้าไปหาในโลกแห่งความจริง เรื่องนี้เกิดขึ้นกับ "คุณเม" (นามสมมติ) นักวิจัยสาวที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงมาตลอด แต่เธอกลับถูกตามหลอกหลอนด้วยฝันปร.. ดูเพิ่ม

สวัสดีครับ ผมจะพาทุกท่านดิ่งลึกลงไปในบันทึกที่ถูกปิดตาย เรื่องนี้ไม่ใช่ตำนานพื้นบ้านที่เล่าสืบต่อกันมาหลายร้อยปี แต่มันคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อน ในเขตก่อสร้างรถไฟฟ้าสายหนึ่งใจกลางกรุงเทพมหานคร... ที่ซึ่งความเจริญมาบรรจบกับสิ่งที่ "ไม่ควรถูกรบกวน" "บันทึกที่หายไปจากไซต์ก่อสร้างหมายเลข 9" ยามวิกาลของคืนวันอังคารที่ฝนโปรยปราย นายช่างสมภพ (นามสมมติ) หัวหน้าควบคุมงานขุดเจาะอุโมงค์ใต้ดิน.. ดูเพิ่ม

จากพงไพร: กระท่อมกินคน​ กลิ่นดินปืนยังติดอยู่ที่ปลายนิ้ว แต่มันไม่ได้ช่วยให้ผมรู้สึกปลอดภัยขึ้นเลย ป่าดงดิบแถบชายแดน ในเวลาพลบค่ำดูเหมือนปากของอสูรกายที่ค่อยๆ หุบลง แสงอาทิตย์สุดท้ายถูกยอดไม้หนาทึบบดบังจนมืดสนิท ผมหลงทาง... เข็มทิศหมุนคว้างเหมือนคนเสียสติ และเสียงนกแสกที่ร้องรับกันเป็นทอดๆ ทำให้สันหลังของผมเย็นวาบ​1. แสงไฟในความมืด​ หลังจากเดินโซเซผ่านดงหนามมาหลายชั่วโมง ผมก็พบกับสิ่งที่ไม่อยากเชื.. ดูเพิ่ม

สวัสดีค่ะ เรื่องราวที่เขียนถึงในวันนี้ มันเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาหลายเดือนแล้ว แต่มันยังคงฝังอยู่ในความคิดของฉัน และไม่มีวันที่ฉันจะลืมมันได้ลง มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับความฝันของฉันเอง วันที่เกิดเรื่อง ในยามเย็นของวันนั้นหลังจากที่ฉันเลิกงานมา ฉันอาบน้ำเพื่อเตรียมพักผ่อนอย่างทุกวัน แต่เมื่อร่างกายได้สัมผัสกับน้ำในอ่างที่เย็นเฉียบทำให้ฉันหายง่วงและหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง ฉันจึงเลือกไปนั่งเล่นเปลหน.. ดูเพิ่ม

ในช่วงปิดเทอมใหญ่ “เมย์” ต้องอยู่บ้านคนเดียวเป็นครั้งแรก เพราะพ่อกับแม่ต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดสองวัน บ้านของเธอเป็นบ้านสองชั้นอยู่ค่อนข้างเงียบสงบ รอบ ๆ มีเพียงบ้านไม่กี่หลัง และตอนกลางคืนก็มักจะเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ คืนแรกเมย์พยายามทำตัวให้ปกติ เธอดูโทรทัศน์ เล่นโทรศัพท์ และเปิดไฟไว้หลายดวงเพื่อไม่ให้บ้านดูมืดเกินไป เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืน เธอเริ่มง่วงจึงปิ.. ดูเพิ่ม

อย่าอ้างว่า 'เด็กก็แบบนี้แหละ'! วีนนี้ขอระบายในนานมคนจ่ายเงินมาพักผ่อน แต่ต้องมาทนฟังเสียงกรีดร้องระดับร้อยเดซิเบล พร้อมดูเด็กวิ่งชนโต๊ะจนน้ำหกใส่เสื้อผ้า พ่อแม่ก็นั่งไถมือถือเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น! มารยาทสังคมไทยนับวันยิ่งเสื่อมถอย ใครมีวิธีรับมือพ่อแม่สายมึนบ้างแชร์ด่วน เริ่มต้นด้วยความอัดอั้นกลางห้างดัง สวัสดีครับเพื่อน ๆ พี่ ๆ วันนี้ผม "บอย" มีเรื่องมาให้ช่วยคิดครับ เมื่อวานผมกะจะไปนั่งกิ.. ดูเพิ่ม

ตั้งแต่วันแรกที่ครูจับสลับที่นั่ง ฉันก็รู้ทันทีว่าเทอมนี้จะไม่ปกติ เขาได้นั่ง “ข้างหลัง” ฉัน ไม่ใช่ใกล้แบบจับมือ แต่ใกล้แบบได้ยินเสียงถอนหายใจ ได้ยินเสียงเปิดสมุด และได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังเกินไปทุกครั้งที่เขาขยับตัว ครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อฉัน ไม่ใช่ด้วยเสียงดัง แต่เป็นเสียงเบา ๆ ใกล้หู “เธอ…ขอยางลบหน่อยได้ไหม” ฉันหันไปช้า ๆ ช้าจนรู้สึกได้ถึงสายตาเขา มือสั่นจนแทบจั.. ดูเพิ่ม

ฉันแอบชอบเขา ไม่ใช่แบบหวือหวา ไม่ใช่แบบประกาศให้โลกรู้ แต่เป็นแบบที่หัวใจรู้ดีทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน เราอยู่ห้องเดียวกัน เขานั่งแถวหน้า ฉันนั่งแถวกลาง ระยะห่างไม่ถึงสิบก้าว แต่เหมือนไกลกว่าระยะดาวกับโลก เขาเป็นคนธรรมดามาก ผมสั้น เสื้อเชิ้ตนักเรียนรีดไม่ค่อยเรียบ ชอบยิ้มเวลาเพื่อนแซว และชอบยืมปากกาคนอื่นเพราะลืมเอามาเองทุกวัน ส่วนฉัน… เป็นคนที่เตรียมปากกาสำรองไว้สองด้าม เผื่อว่าวันไหนเขาจะหั.. ดูเพิ่ม

ผมนั่งร้านกาแฟเดิมทุกเช้า โต๊ะริมหน้าต่าง แก้วอเมริกาโนไม่ใส่น้ำตาล ไม่ใช่เพราะมันอร่อยเป็นพิเศษ แต่เพราะมันทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตยัง “ควบคุมได้” เช้าวันหนึ่ง มีชายแปลกหน้านั่งลงตรงข้าม เขายิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้คุณจะลาออกจากงานตอนบ่ายสามนะ” ผมหัวเราะ คิดว่าเป็นมุกตลก แต่เขาพูดต่อ “คุณเบื่อการประชุมที่ไม่มีใครฟัง ไฟล์งานชื่อ final_final_v7 แล้วคุณจะกลับบ้านก่อนฝนตก&rdqu.. ดูเพิ่ม

ในหมู่บ้านเล็ก ๆ มีช่างปั้นคนหนึ่งเก็บถ้วยใบโปรดไว้บนหิ้งสูง ถ้วยใบนั้นไม่ได้สวยที่สุด ไม่ได้ใหม่ที่สุด แต่มันคือใบที่เขาใช้ทุกเช้า วันหนึ่งถ้วยตกแตก ร้าวเป็นเส้นยาวพาดกลางใบ ใครเห็นก็บอกเหมือนกันว่า “ทิ้งเถอะ ยังไงก็เหมือนเดิมไม่ได้” ช่างปั้นมองมันอยู่นาน ถ้าซื้อใหม่ก็ง่ายกว่า ถ้าทิ้งไปก็ไม่ต้องเสียเวลา แต่เขาเลือกเก็บเศษทุกชิ้นไว้ แล้วค่อย ๆ ประกอบมันกลับเข้าหากัน แทนที่จะปกปิดรอยแต.. ดูเพิ่ม

กาลครั้งหนึ่ง มีเมล็ดพันธุ์เล็ก ๆ หล่นหายอยู่ข้างทาง มันไม่ได้อยู่ในกระถางสวยงาม ไม่ได้อยู่ในสวนที่มีคนดูแล ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่ามันเคยมีตัวตน ดินตรงนั้นแข็ง กระด้าง และแห้งจนแตกร้าว แดดเผาทั้งวัน ฝนก็มานาน ๆ ครั้ง ใครผ่านไปมาก็คิดเหมือนกันหมดว่า “ตรงนี้ปลูกอะไรไม่ขึ้นหรอก” แต่เมล็ดพันธุ์นั้นไม่เคยรู้ว่าตัวเองอยู่ในที่ที่ “แย่” มันรู้แค่ว่า เมื่อมีแสง ก็จะยืดตัวขึ้น เมื่อมี.. ดูเพิ่ม

คืนหนึ่งฝนตกหนักจนไฟทั้งหมู่บ้านดับ เหลือเพียงแสงเทียนเล่มเดียวในห้องไม้เก่า นุ่นนั่งคนเดียว ได้ยินเสียงหยดน้ำจากหลังคาดังติ๋ง…ติ๋ง…เหมือนมีใครเดินย่ำแอ่งน้ำอยู่หน้าบ้าน เธอคิดว่าอาจเป็นแมวจร แต่เสียงนั้นหนักแน่นขึ้น ช้าๆ…ลากยาว…เหมือนฝ่าเท้าเปล่าเหยียบพื้นไม้เปียกชื้น ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งพอดี หัวใจเต้นแรง มือเย็นเฉียบ ทั้งที่อากาศอ.. ดูเพิ่ม