สมองน้อย

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th เวลาหยิบแก้วน้ำ เดินหลบเก้าอี้ หรือจำหน้าเพื่อนเก่าได้ สมองต้องรับและส่งสัญญาณผ่านเซลล์ประสาทจำนวนมหาศาล เซลล์เหล่านี้เล็กเกินกว่าจะมองเห็นด้วยตาเปล่า แล้วนักวิทยาศาสตร์รู้ได้อย่างไรว่ามีอยู่เท่าไร? ตัวเลขที่มักถูกอ้างถึงมาจากการศึกษาเนื้อสมองมนุษย์หลังเสียชีวิต ไม่.. ดูเพิ่ม

มือเดียวกัน แรงใกล้กัน แต่ผลคนละเรื่อง ลองเอานิ้วแตะสีข้าง ฝ่าเท้า หรือใต้รักแร้ของตัวเองแล้วขยับเร็วๆ สิ่งที่เกิดขึ้นมักมีแค่ความรู้สึกว่าผิวถูกแตะ บางจุดอาจยุบยิบหรือรำคาญนิดหน่อย แต่แทบไม่ถึงขั้นสะดุ้ง ตัวบิด หรือหลุดเสียงหัวเราะเหมือนตอนมีคนอื่นพุ่งมือเข้ามา ความต่างไม่ได้อยู่ที่ปลายนิ้วเป็นหลัก แต่อยู่ที่สมองรู้ล่วงหน้าว่าใครเป็นต้นเหตุของสัมผัสนั้น ก่อนนิ้วจะขยับ สมองต้องส่งคำสั่งไปยังกล้าม.. ดูเพิ่ม

จั๊กจี้ไม่ใช่แค่เรื่องผิวหนัง แต่เป็นเรื่องของสมอง เวลาคนอื่นมาเกาใต้เท้า เอว หรือสีข้าง เราอาจหัวเราะ ดิ้น หรือรู้สึกจั๊กจี้ทันที แต่พอเราใช้มือของตัวเองเกาจุดเดียวกัน ความรู้สึกกลับเบากว่ามาก หรือแทบไม่จั๊กจี้เลย เรื่องนี้ไม่ได้เกิดจากผิวหนังเปลี่ยนไป แต่เกิดจากสมองรู้ล่วงหน้าว่าเรากำลังจะทำอะไรกับร่างกายตัวเอง พูดแบบง่ายที่สุดคือ ถ้าสัมผัสนั้นมาจากตัวเราเอง สมองจะคาดเดาได้ล่วงหน้าและลดความตื่น.. ดูเพิ่ม