สมองน้อย

มือเดียวกัน แรงใกล้กัน แต่ผลคนละเรื่อง ลองเอานิ้วแตะสีข้าง ฝ่าเท้า หรือใต้รักแร้ของตัวเองแล้วขยับเร็วๆ สิ่งที่เกิดขึ้นมักมีแค่ความรู้สึกว่าผิวถูกแตะ บางจุดอาจยุบยิบหรือรำคาญนิดหน่อย แต่แทบไม่ถึงขั้นสะดุ้ง ตัวบิด หรือหลุดเสียงหัวเราะเหมือนตอนมีคนอื่นพุ่งมือเข้ามา ความต่างไม่ได้อยู่ที่ปลายนิ้วเป็นหลัก แต่อยู่ที่สมองรู้ล่วงหน้าว่าใครเป็นต้นเหตุของสัมผัสนั้น ก่อนนิ้วจะขยับ สมองต้องส่งคำสั่งไปยังกล้าม.. ดูเพิ่ม

จั๊กจี้ไม่ใช่แค่เรื่องผิวหนัง แต่เป็นเรื่องของสมอง เวลาคนอื่นมาเกาใต้เท้า เอว หรือสีข้าง เราอาจหัวเราะ ดิ้น หรือรู้สึกจั๊กจี้ทันที แต่พอเราใช้มือของตัวเองเกาจุดเดียวกัน ความรู้สึกกลับเบากว่ามาก หรือแทบไม่จั๊กจี้เลย เรื่องนี้ไม่ได้เกิดจากผิวหนังเปลี่ยนไป แต่เกิดจากสมองรู้ล่วงหน้าว่าเรากำลังจะทำอะไรกับร่างกายตัวเอง พูดแบบง่ายที่สุดคือ ถ้าสัมผัสนั้นมาจากตัวเราเอง สมองจะคาดเดาได้ล่วงหน้าและลดความตื่น.. ดูเพิ่ม