ภาษาจีนแต้จิ๋ว

ถ้าเดินเข้าไปในร้านเล็ก ๆ หน้าปากซอย เราอาจเห็นตั้งแต่น้ำปลา น้ำตาล บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ขนม ถ่านไฟฉาย ไปจนถึงของใช้ในบ้านวางเรียงกันอยู่เต็มร้าน คนไทยคุ้นเคยกับร้านแบบนี้มานาน และมักเรียกว่า “ร้านโชห่วย” แต่ชื่อฟังแล้วชวนให้เข้าใจผิดอยู่ไม่น้อย เพราะถ้าแยกคำตามภาษาไทย คำว่า “โชว์” กับ “ห่วย” ก็เหมือนจะกลายเป็น “โชว์ของห่วย ๆ” ไปเสียอย่างนั้น จริง ๆ .. ดูเพิ่ม

เจ้าของไม่ได้ชื่อโชห่วย แล้วคำว่า “ร้านโชห่วย” มาจากไหน? เคยสงสัยไหมว่า ร้านสารพัดนึกหน้าปากซอยที่มีของขายตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ทำไมคนไทยจึงเรียกว่า “ร้านโชห่วย” ทั้งที่เจ้าของร้านไม่ได้ชื่อโชห่วย และสินค้าที่ขายก็ไม่ได้ห่วยอย่างชื่อเสียหน่อย เจ้าของร้านชื่อ “นายโชห่วย” หรือเปล่า? ไม่ใช่! หรือเป็นเพราะร้านเอาของมา “โชว์แบบห่วย ๆ”? ก็ยังไม่ใช่อีก.. ดูเพิ่ม